WAARGEBEURD VERHAAL

Rick hoyt vraagt zijn vader een maraton met hem te lopen voor het goed doel. Zijn vader, Dik hoyt is hartpatient maar zegt ja.Ze lopen samen een marathon ter ondersteuning van een tiener met een dwarsleasie. Weer vraagt rick zijn vader een marathon met hem te lopen en weer zegt zijn vader ja.
Op een dag vraagt de zoon aan zijn vader de ironman met hem te lopen.  De "Ironman" is de zwaarste
triatlon die er bestaat (4 km zwemmen, 180 KM fietsen en vervolgens 42 km hardlopen).Weer zegt Dick ja tegen het verzoek van zijn zoon.

Niks bijzonders zo klint het. Maar kijk eens naar het filmpje …

Anything is possible! YOU CAN!

Denk bij onderstaand filmpje aan het volgende:

1) "Waar zijn wij mensen toe in staat als we werkelijk wíllen"

2) "Welk excuus heb ík nog om niet dat te doen, wat ik mij had voorgenomen te doen"

Update: Hier alles ok. Heb alleen een rib gekneusd door het vele hoesten en dat doet PIJN! Waar het hoesten vandaan komt weet echter nog geen mens. "zucht". Ma is inmiddels eindelijk geoppereerd aan haar buikbreuk. De opperatie is voorspoedig verlopen en vandaag mag ze (na 3 dagen) alweer naar huis. De pijn is te dragen en ze moest de dag na de opperatie alweer haar bed uit. Tja … je moet er natuurlijk geen watje van maken he. hihihi. Kostgangers kunnen ze in het ziekenhuis niet meer gebruiken dus als je kunt lopen ga je er gewoon uit. Nou ja, misschien ook wel beter. In je eige huisje is toch alles vertrouwd en prettiger denk ik. Voor pa ook fijner want Nieuwegein is best wel een afstand elke dag.

En dan het voetbal. Wat een drakenwedstrijd was dat zeg afgelopen dinsdag. Ik vond er echt geen reet aan. Was blij dat we naar huis konden en naar bed. Er was gewoon helemaal geen spanning te beleven aan de wedstrijd. Bah … Ik hoop echt dat we morgen weer een spannende wedstrijd krijgen. Aan ons zal het niet liggen want het oranje komt je hier tegemoet gespetterd hihihi. Ik vind het wel erg voor Boulahrouz. Zijn kindje verloren en toch voetballen. Wat voor een schaduw legt dat over het ek heen? Heb echt me hem en zijn omgeving te doen. Een van de  ergste dingen die er zijn is dat je je kind verliest volgens mij. Ik zou gek worden. Ik heb een gedichtje op de mail gezet naar de KNVB en de familie veel sterkte gewenst. Voor wie dat ook wil …. BOUHLAROUZ@KNVB.NL.

"An angel in the book of live wrote down an infants birth,
and mesionned while he closed the book "TOO beautifull for earth"

Liefs Truffeltje

Tja wat zal ik er eens van zeggen. Long time no see is misschien overbodig …
Ik had er echt geen zin meer in. Het loggen, het verplicht stukjes schrijven omdat de rest van de wereld zo graag wil weten hoe het met me gaat. Sommige genoten zelfs als er te lezen viel dat het ff minder ging omdat ze van mening zijn dat het met ONS niet slecht genoeg kan gaan. Andere vonden het erg als het slecht ging en lieten vlug een krabbeltje achter en waren blij als het goed ging en lieten dat dan ook digitaal even weten. Lezen is dan makkelijker als ff een belletje doenschijnen de meeste te denken. En op de digitale manier krijg je ook niet die verhalen over hoe of wat. LEKKER MAKKELIJK (en te makkelijk als je het mij vraagt). Ik was dat beu. Ik wilde geen condoleances in een berichtje en ik wilde ook geen "oh wat leuk" in een tekstveld. Ja dat wilde ik vroeger wel maar de afgelopen tijd FF niet. En dus was truffeltje er ff niet. Heb me gericht op andere dingen. Een groot schilderij gemaakt van onze eige trouwe viervoeter. Een website gebouwd. Een hyves opgezet hihihi (ja ikke ook) maar vooral … aan mezelf gedacht. Geen verplichte nummertjes meer voor mij. ONS leven is van ONS en als ik geen zin heb dan heb ik dus echt geen zin. Dus als ze me missen …. dan was het weer zover en had truffeltje er weer even de buik van vol.

Just so you know!

Mijn Clown….mijn beste kameraad wat doet dit zeer,
Mijn Held had pijn, verdriet, dronk en at nauwelijks meer.

Zo speels, altijd blij, dol en dol enthousiast, allemansvriend en altijd bereid om te spelen,
Knuffelen, stoeien, kusjes geven, kroelen en stiekem koekjes stelen.

Uniek maar dan een pondje, nee een kilo meer,
Waarom zo snel, waarom nu, waarom jij nu weer.

Mijn Compagnon, mijn partner in crime en Kracht en steun bij al mijn verdriet,
Ik voel me echt klote, heb je nodig maar juist nu ben je er niet.

Weg is mijn balans, even geen Yin Yan voor mij, ik moet het nu zonder jou proberen,
Of dit gaat lukken mijn aller aller allerbeste vriend, de tijd zal het leren.

Ik weet dat dit het beste is voor jou maar het doet zo ontzettend veel pijn,
ik mis je nu al, kom tranen te kort en hoop dat we ooit weer samen zullen zijn.

Ik kon je echt niet langer laten lijden, juist jou wou ik dat besparen,
toch voel ik me vreemd, radeloos en denk ik aan al die fijne jaren.

Gegrift in mijn geheugen zal ik je echt nooit kunnen vergeten,
Hier Chuck, nog een laatste koekje, niet stiekem hoor…
nee deze keer mag iedereen het weten…

Je vriend,
29-03-2008

Vele zijn haar al ontgaan,
geliefde zijn al voorgegaan.
Zoveel mensen om haar heen,
maar toch zo vaak alleen.

Eenzaam in gezelligheid,
Verdwaald in ruimte en in tijd.
De wereld vaak zo wereldvreemd,
in eigen huis en zo ontheemd.

Het leven moe zo hard gestreden,
gevangen in een grijs verleden.
Ze wil naar huis gewoon naar huis
Geniet nu Oma, U bent thuis …

© Daisy